Hap er niet in

Even na zessen begon het eetcafeetje, waar ik wel eens wat broodjes wil schransen, vol te stromen. Ik had me met mijn broodjeszalm en een kom tomatensoep gepositioneerd bij het raam, zodat ik tijdens het eten de buitenboel een beetje kon observeren. Het tafeltje voor twee waar ik alleen aanzat werd al snel het tafeltje waar het voor eigenlijk bedoeld was, want met een korte vleiende vraag, "is deze plek nog vrij?" en een afgedwongen goedkeurende blik van mijn kant, had ik ineens een allercharmantst tafelgenootje tegenover mij zitten. Een paar minuten was het een beetje eng stil tussen ons, maar met een,"mag ik u eens wat ondeugends vragen?"was het gesprek plotseling op gang gekomen. "Ik zie dat u van die lekkere broodjes met tomatensoep zit te eten, zou u dat ook voor mij willen bestellen? ik heb de hele middag geshopt, begrijp u? en ik heb nu een vreselijke honger maar mijn geld is allemaal op," ze keek mij met haar mooie haast droevige ogen vragend aan. 'Kijk, dat heb ik weer', dacht ik enigszins opgelaten. Een diepe zucht klonk tegen over mij omdat waarschijnlijk het antwoord te lang op zich liet wachten. "Goed", zij ze geïrriteerd, "u denkt natuurlijk dat ik een bedelaarster ben, dat is ook zo op dit ogenblik, maar straks betaal ik u alles gewoon terug, maar niet in euro's." Ik schudde dat het niet nodig was, ik bestelde voor haar het zelfde cafémenu wat ik zelf had en rekende voor de zekerheid maar meteen af. Met volle monden praten is niet netjes maar we deden het wel want zo lekker waren de broodjeszalm met rucola en de tomatensoep "U krijgt straks wat u waard bent,"klonk het broodje kauwend vervormd, uit haar rood gestifte mond. Toen ze dat zei verslikte ik mij haast in de tomatensoep en keek haar vragend verbaasd aan, wie was zij? dat ze mij zo snel ontwapenend kon beïnvloeden. Na onze smikkel pauze werd het nu toch tijd voor enige verduidelijking, zeg uitleg, dat vond ik tenminste. "Voor ik u gaat uitleggen waarom ik dit heb gedaan, vraag ik u," "zeg toch gewoon jij of jouw," flapte ik er zomaar uit. "Vraag ik jou,"vervolgde ze onverstoord, om eens even door het raam naar buiten te kijken." Ik had mij namelijk, omdat de late zon in me gezicht scheen, met mijn rug half naar het raam gekeerd. Wat zag ik buiten op de stoep voor het eetcafé? het leek op een filmploeg met camera's en dat soort spullen. "U, pardon jij, je bent gefilmd voor een nieuwe tv serie, de café-eigenaar weet er van hij zit ook in het complot, alles is al afgerekend en je krijgt het geld van hem terug", zei ze lachend toen ze een zoen op mijn bebaarde wang gaf. "Hoe gaat die serie heten?"vroeg ik nieuwsgierig. "Hap er niet in!" riep ze vrolijk vanuit de deuropening op weg naar haar collega's.

Een bijl

'Knuppels & Stokken', stond er met neonletters op de gevel. In een iets minder opvallende tekst daar onder, Voor elk bedrijf met een hoenderhok en suffe honden situatie. "Wat een doldwaze zaak is dit," dacht ik hard op. Even loeren dan maar, gewoon door de etalageruit, maar dat leverde niet veel meer spannends op dan een stapel folders flyers en andere reclame shit. "Weet je wat ik ga gewoon naar binnen anders blijf ik nieuwsgierig",  sprak ik hardop.
Winkeldeuren die bij het opendoen je plotseling welkom toe toeteren, o wat heb daar ik altijd de schurft aan gehad, maar ja, hij toeterde en nieuwsgierigheid vraagt ook soms zijn tol, die van tolerantie. "Kan ik wat voor u betekenen?" schetterde een man in een paars-rood pak, terwijl hij naar mij toe liep. De vraag was snel beantwoord, ik wilde weten, daarna misschien wel iets kopen, wat dat knuppel en stokken gedoe betekende."Wij verkopen knuppels voor in het hoenderhok en ook  stokken voor achter de deur of om de hond mee te slaan, maar nu komt het, ze zijn alleen maar virtueel aan te schaffen, dus we verkopen geen echte slagwerktuigen" Tijdens het  gesprek wat volgde vertelde hij, dat de zaak op maandagmorgen altijd  gesloten geweest was. "Maar van die vastgeroeste gewoonte zijn we afgestapt en zijn wij nu op maandagochtend gewoon open." Hij en zijn vrouwelijke compagnon hadden voor dat de economische crisis uitbrak, een goed betaalde baan bij een aandelenhandel en effectenkantoor. "Nou u weet het, effecten en aandelen en al dat soort spul, daar was geen droog brood meer mee te verdienen, gewoon op de keien meneer!"riep hij verontwaardigt over zijn arrogante werkgever. Maar bij de pakken neerzitten, daar was hij de persoon niet naar geweest. Samen, met zijn inmiddels ook op de keien belande, collegaatje zijn ze een zaak en service bedrijf begonnen, een soort handel van een nog niet bestaand type, een echt gat in de markt, zoals later bleek. “Bij veel bedrijven organisaties en instellingen van allerlei signatuur, heerst er, door de economisch situatie, een uitgebluste en matte sfeer. Een sfeer, van we zien wel wanneer en waar het schip strand of helemaal afbrand.” “Die sfeer, ratelde hij verder, die doorbreken wij met onze onzichtbare knuppels en stokken. We maken in die matte sombere situaties een bepaald soort stennis, let wel, geen ruzie of oorlog, maar een gecontroleerde gigantische pestherrie in de tent. Iedereen moet wakker worden want achter iedere deur staan de onzichtbare stokken en knuppels om de matte ongeïnteresseerde uitgebluste werknemers, de zogenaamde honden of kippen, te slaan en op te jagen. Onze aanpak heeft al veel succes gehad en veel stof doen opwaaien, stof van het jarenlang slampampertje spelen. Bedrijven verdwenen geleidelijk van de financiële afgrond en kregen weer toekomstperspectief.”  Het was een heel interessant verhaal, een verhaal waar ik meer over wilde weten. Dus een boek + cd-rom was mijn bescheiden aankoop, een aankoop die ik niet hoefde toerekenen aan mijn goedgelovigheid maar echte interesse. Want ze hadden gelijk, kippen horen op te vliegen als er een knuppel in de buurt is en honden van zich af te bijten als ze worden geslagen, maar een stok achter de deur? ik heb een bijl staan.

Het wolken volk

In een land hier ver vandaan, nog verder dan de verste horizon je laat zien, leefde eens meer dan honderd jaar geleden een heel bijzonder volk. Een volk dat altijd, ja echt altijd in de wolken was. De mensen die aan de andere kant van die verre verste horizon woonde noemde deze vreemde haast onzichtbare wezens het Wolkenvolk.

Dit Wolkenvolk was zo gewend aan de altijd bewolkte luchten, dat, als ze de zon een keer zagen zich heel snel achter een dikke wolkenbank verstopte. Omdat de weergoden dit volk wel heavy en cool vonden, zorgden die goden dat het haast altijd bewolkt was. Nee, niet altijd met de zelfde wolken, want dat is natuurlijk ook erg saai. De ene dag waren er mooie hoge stapelwolken waar soms een druppel regen of een hagelsteen uit viel, maar waar ook soms een ietsepietsie zon langs heen scheen. En op een andere dag waren het hele dikke donkere vette onweerswolken waar het wolkenvolk zo mee aan het stoeien en worstelen was dat het donderde en bliksemde van het natuurgeweld. Maar het meest hielde ze toch van de mistige ochtenden en dagen. Weet je, dan kwamen ze met allen tegelijk met een roetsj naar de aarde gedaald. Ze konden dan heerlijk ongezien rennen en spelen, ja zelfs helemaal naakt zwemmen, want boven het water is de mist dan altijd zo grijs en dik dat niemand helemaal niets van ook maar iets kon zien. Maar op een zekere dag, het is denk ik zowat honderd jaar geleden, begonnen de weergoden een beetje verveeld te raken, ze hadden zogezegd eigenlijk niet zo veel zin meer om altijd maar voor massa’s wolken te zorgen. Hoe dat kwam? nou dat kwam door het volk van de Zonaanbidders. Die hadden keer op keer iedere zomer bij de Opperweergod  geklaagd dat zij nooit de kans kregen om de God van de zon te aanbidden. Altijd als ze liggend in de zon met het aanbidden waren begonnen schoof er een dikke wolk, nee, soms een heel dik pak donkere wolken voor de zon. Als een Opperweergod ergens een verschrikkelijke hekel aan heeft is het wel aan gezucht naar boven in de lucht. Hij riep met een alles overheersende stem,"ik wil geen gezeur aan mijn hemelboog". Van af die dag is het wolkenvolk langzaam maar zeker vertrokken naar het Himalaya gebergte, daar waar de bergen nog tot in de wolken mogen komen. Als je daar heel stil op een late avond op je slaapmatje gaat liggen, in een slaapzak natuurlijk,want het is daar verschrikkelijk cool, en je kijkt naar de bergtoppen, heus echt waar het is geen droom of fantasie, dan hoor en zie je ze, het wolkenvolk, soms beetje klagen, maar ook pret maken over de heel lang geleden verdwenen bewolkte dagen.

Onkruid vergaat wel

Onkruid vergaat wel omdat het getransformeerd is naar een ongewenste begroeiing. Uitgeprocedeerd met een pittig gekruid uitzettingsbeleid, maakt alleen al het feit onkruid te zijn, strafbaar.Om onverwachte verdwijning in de illegaliteit te voorkomen zijn het preventief aanbrengen van enkelbanden voor elk seizoen aan te bevelen, want de bandenwisselweken zijn dan niet meer nodig. Even speelde de operationele gedachte bij het ministerie van justitie, dat oormerken, zoals dat bij meerhoevig vee verplicht is, wel zichtbaar en handig zou zijn. Maar omdat deze manier van crimineel tentoonstellen en stigmatiserend merken een inbreuk zou maken op de persoonlijke integriteit, gaat men waarschijnlijk over tot het onderhuids chippen van het uitgeprocedeerde en nog niet in verzekerde bewaring gestelde individu. Menselijk onkruid, Niet Gewenst! de geschiedenis geeft zichzelf een retour in het uitsluiten van medemenselijkheid.        

Loofhutje feest

"Klim eens boven in mijn kruin, zei de boom tegen het lieveheersbeestje in het gras, dan kun je zien hoe verschrikkelijk groot ik wel ben.” “Oké,  jij je zin ik doe het wel,”zuchtte het lieveheersbeestje. Na veel geklim en geklauter was het kevertje eindelijk helemaal boven. “Ik ben bekaf, hijgde ze, maar het uitzicht is wel prachtig!”riep ze naar beneden. De boom moest schudden van de lach, “ik heb overal oren, je hoeft dus echt niet zo hard te schreeuwen want anders komen er nog vogels om je op te eten,” ritselde hij zacht met zijn bladeren. “Ik heb verschrikkelijk veel honger gekregen doordat geklauter,” zeurde het kevertje tegen de boom. “Er zitten vast wel wat bladluizen ergens op een blaadje, eet ze maar lekker op,” riep de boom. Hij vond het goed dat het kevertje die lastige kriebelend luizen van zijn blaadjes knabbelde. Lieveheersbeestjes kunnen vliegen en lopen, daarom horen ook ze bij de familie van de loopkevertjes. Bomen kunnen nooit een stap lopen om eens ergens even te gaan buurten, maar ook zij  hebben wel eens de behoefte aan wat gezelschap. “Als jij nou eens met de andere dieren gaat praten, over hoe fijn het is in mijn bomenhuis,”zei de boom tegen het rood met zwarte stippeltjes kevertje. Want hij wist eigenlijk weinig of niets van de andere bosbewoners en de lopende en bewegend, wereld om hem heen. “Ik heb een ander, een heel leuk, plannetje voor je bedacht, heus je zult er echt van opkijken, zo leuk is het,” riep het kevertje sjirpend. “Vertel, vertel, toe schiet nou op, ik ben vreselijk nieuwsgierig!” riep de boom krakend in al zijn takken. Het kevertje vertelde, dat een stukje verderop, net over de heuvel, er een huisje stond. In dat huisje wonende een vader en moeder en ook een paar kinderen, dat had ze pas geleden zelf gezien. "En nou dacht ik, ik ga gewoon aan die kinderen vragen of ze in jou willen komen spelen”, sjirpte het kevertje tegen de boom, ze knabbelde onderwijl nog wat luizen van een blaadje. Zoals was afgesproken, zo gebeurde het ook. Het kevertje klapte zijn schildjes open, sprong van de tak af naar beneden en vloog al zwevend over de heuvel, hopsa, daar lande zij in de struiken naast het huisje. Het was een lange en heel spannende glijvlucht geweest, maar gelukkig zonder loerende vogels. Toen een van de kinderen buiten langs de struik liep, liet het lieveheersbeestje zich boven op het hoofdje van het kind vallen. Vlak bij zijn oortje fluisterde ze een mooi en spannend verhaaltje, een verhaaltje over het in de boom kunnen spelen. Zo is het gebeurd, dat die middag na schooltijd, door wel vier kinderen er een prachtige boomhut in de boom werd gemaakt. Natuurlijk wel zonder spijkers, gewoon van stokken en een paar planken een zijl en veel touw. De kinderen maakte met elkaar veel kabaal maar ook een hele mooie boomhut. 

En de boom? hij genoot van al die herrie en drukte met plezier. 

Hij riep met zijn takken vol bladeren, “ik beleef het kwebbelen van de kinderen met veel plezier en ook het geknabbel van mijn fijne lieve vriendin als rood zwart gestippeld kever dier!”

Hemelvaart

Toen ik tijdje geleden op een begraafplaats was om de laatste rustplaats te bezoeken van een overleden familielid, kwam een wat oudere man naar mij toe. Hij vroeg mij of ik de weg naar de hemel wist, ik dacht daar heb je weer zo’n simpele halleluja roeper, daar wil ik simpel niets mee te maken hebben. Maar aan zijn ietwat dromerige gezicht te zien had hij zeker niet de bedoeling mij een of ander geloof te willen verkopen. "Ze heeft mij gezegd meneer, dat de weg naar de hemel hier in de buurt moet zijn", zei hij met een zachte lieve stem, terwijl hij zichtbaar vermoeid op een van de grafstenen ging zitten. Ik vroeg hem waarom hij hier de weg naar de hemel zocht? want gewoon was het niet daar de wegen op een begraafplaats gewoonlijk doodlopen. “Kom, zei ik, laten we even op een houtenbank gaan zitten want van op een grafsteen zitten krijg ik een kouwe kont.” Om hem op zijn gemak te stellen hielp ik hem overeind, want ik vermoede dat hij door een recente verdrietige gebeurtenis een beetje de weg was kwijt geraakt. Maar dat was niet zo, zijn vrouw leefde nog ze was zelf heel lief, en ook zijn twee getrouwde kinderen mankeerde niets en hadden een goeie baan."Nee kijk", zei hij, ik zal u het maar vertellen wat er aan de hand is",hij sprak nu een stuk minder dromerig."Ik heb laatst een auto navigatie systeem voor mijn verjaardag gekregen, je  weet wel zo'n schermpje op je voorruit met een damesstem er in." Ik knikte om te laten zien dat ik het begreep en wist wat hij bedoelde."Nou omdat de dominee van onze kerk altijd zo vaag en geheimzinnig doet als ik hem iets over de hemel vraag, dacht ik zo, ik ga er zelf eens even kijken, of het allemaal wel klopt met die mooie preken van hem, en met dit apparaat zal het zeker lukken. Ik stelde hem voor om in het buurtcafé even wat te gaan drinken,"en dan kijk ik meteen even of het allemaal wel klopt wat die wegwijzende dame u heeft verteld." In het café onder het genot van een alcoholvrij biertje, bestudeerde wij samen het navigatiesysteem. Na het intoetsen van bestemming hemel, verscheen inderdaad de begraafplaats met de naam  Hemelpoort op het schermpje, en een vriendelijke vrouwenstem riep onophoudelijk." U heeft u eindbestemming bereikt". 

Dit is wat je noemt een echte hemelse dooddoener.

Zeven wijsheden en nog wat

1.Wees wijs als wijsheid van je verwacht wordt
2.Wees niet te bij de hand als je onhandig bent
3.Onthou alleen de oplossing die je niet mag vergeten
4.Vergeet alleen het probleem wat je niet moet onthouden
5.Proef het zout zonder het te proeven
6.Wees met een rooie cent een veelkleurige rijkaard
7.Doe gewoon niet gewoon maar gewoon anders
Als je eeuwig wilt blijven ga dan met de reïncarnatie trein