Wie?

Zowat is er nog geen denken aan, maar met een zekere langzame pas nog te gaan ontstaat toch het begin, het  begin van een nieuwe tijd. Een tijd waar vrede meer is dan stoppen met doden, stoppen met haten, stoppen met er alleen maar over te praten. Wat is het dan meer? Het is meer dan zomaar even vergeven, meer om weer vertrouwen te beleven, meer dan weer opbouwen van wat is en was, en boven alles meer de ruimte geven aan het nieuwe leven. Zowat is dit denken ontstaan.  

Rest nu alleen nog de vraag: Wie begint er aan? 

Doe het maar

Dwaas verbaasd met een waas voorbij geraasd langs allang vervlogen uren. Zo het kon duren, kwam er geen besef verlet, werd de tijd omgezet in tot as gedoofde vuren. Is er zonder striemen dan geen nieuwe dag? een niet als alle andere, geen weglach maar een nieuw begin van ontkiemen? Doe het maar, even zonder vragen, begin gewoon met deze speciaal voor jou nog te ontstane nieuwe dagen.

Nieuwbegin

Ook al is het met een verweerde zucht, is het goed dat het te lang belegen beddengoed met edele moed wordt gelucht. Je dromen en nachtmerries kunnen dan vrij gaan in het  frisse zodat ze niet meer je zelf bedachte helderheid weten te wissen. Het is een tip voor een schoon en nieuwbegin, geloof het maar gewoon tegen (soms)beter weten in.

Scherven

Als het niet lukt om de scherven te lijmen laat ze dan zijn voor wat ze zijn, geluksbrengers. 

Zonder accu

Even weg van dichtbij naar ver weg vogelvrij. Zet alles eens op een rij, recht schotscheef tis maar net waar je om geef. Maak gewoon je gedachtenschip eens grondig schoon. De kippen vrij van hok het werkt altijd beter dan opgesloten zijn in je maffe suffe kop. Dan tot slot nog een raad als gangmaker naar het vrije niets, stap vandaag niet in je auto maar ga op reis met een gewone trappersfiets,(zonder accu).

Het goede spoor

Daar stond hij dan, helemaal alleen aan het begin van de doodlopende weg. Wel duizendmaal was hem deze weg afgeraden, en toch was er twijfel. Echte zekerheid is veelal geen bestaand spoor en als het wel zo is is er altijd die betrekkelijkheidsfactor die ergens zijn kop uit het struisvogelzand trekt. 'Zal ik hem betreden of keer ik terug op mijn schreden, 'spookte het alsmaar in zijn hoofd. De boom waar hij onder wakker werd gaf hem de voldoening te zijn gebleven die hij ongeweten was: een mens die zich om durfde te draaien naar het goede spoor in zijn leven.

Standvastig

De zin om de boze wereld voorgoed de rug toe te keren heeft ook een keerzijde. Het weten wat je niet weten wil is niet het probleem, wel hoe je dit plaats in je eigen realiteitszin. Op de vlucht slaan voor de werkelijkheid, waar heen en hoe dan, geeft een onrust gevende toekomst.                                                Dus blijf standvastig in je eigen woord en daad.