Net als je denkt

Net als je denkt dat er nergens armen zijn om je te omarmen,
zijn ze ineens overal
Je verdriet om het onmetelijk verlies is er niet minder om,
maar het is gedeeld
Net als je denkt deze last kan ik niet dragen,
zijn er duizenden dragers om je te helpen dragen
Het gewicht is er niet minder om,
maar het is te verdragen
Net als je denkt dat alles is verloren,
zullen er mensen zijn om je te helpen je zelf niet te verliezen
Verdriet is verdriet,
maar zonder liefde en begrip blijft het alleen verdriet

Paraplusol

"Dat heb ik nou weer, net als je denkt dat het zomers wordt komt er zo'n donderse onweersbui opzetten," mopperde de marktkoopman tegen mij. Hij had een handeltje in bikini's en badpakken op de kop weten te tikken. "Ja meneer rechtstreeks uit Bangladesh, de nieuwste en de allerlaatste Franse badmode." "Voor weinig geld, lekker veel sexy om je lijf!”riep hij met ze’n stevige standwerkers stem. “Ja dames topkwaliteit als weggevertje in deze dure tijden!" De eerste druppels vielen op het tentdoek van zijn kraam gevolgd door een felle bliksem met harde knal. Ik was onder zijn kraam gaan staan om niet zeiknat te worden. "Je kunt beter paraplu's gaan verkopen!"riep ik hard boven het donderend geraas uit. "Die heb ik wel bij mij, alleen zijn het eigenlijk kleine parasols," was zijn antwoord. Uit zijn bestelwagen sleurde hij een grote doos, met zijn andere handel, made in China. "Tegen de zon en voor de regen!" riep hij lachend, want de show must go on. Al snel stonden er een flink aantal aspirant kopers te graaien naar de 'paraplusol's, zo als hij ze noemde. "Zal ik er een leuke bikini of een hip badpakje bij doen, die zijn ook in de aanbieding omdat het vast en zeker een warme hete zomer gaat worden mevrouwtje." Zijn vrolijke stem zorgde er voor dat veel marktbezoekers van het vrouwelijke geslacht giechelend lacherig bij zijn bijzondere handel bleven staan.
"Wat heb je nou weer in je handen laten drukken?"vroeg mijn vrouw met haast zo’n zelfde soort giechel, toen ik in de namiddag thuis kwam. " kijk nou een bikini, je denkt toch niet dat ik zo'n mini dingentje aantrek daar ben ik toch veel te oud voor joh,"ze bloosde wel toen ze het mini stukje stof voor zich hield en waarschijnlijk dacht ze weer aan haar jonge jaren "Ik kreeg er een paraplusol bij cadeau," sputterde ik enigszins verongelijkt tegen. Ze had nog nooit van zoiets gehoord,"een paraplusol? goed, als jij het zegt dan zal het wel zo zijn, maar volgens mij is het een gewone parasol". Ik vertelde haar dat ik de bikini altijd mocht ruilen als hij niet paste. De andere week liep ik met een bikini in een plastic tasje te zoeken op de markt naar de verkoper van de bikini's, hij was er niet en ook niet de andere weken daarna. Het werd gelukkig wel een warme zomer, en in de achtertuin kreeg de bikini een zeer goed gevulde inhoud, wel goed afgeschermd met een windscherm tegen stiekeme gluurders. En ik? ik las tevreden mijn krantje in de schaduw van de paraplusol en dacht met een beetje heimwee aan onze amoureuze strandvakanties in de jaren van weleer.

Chocomix

"Doe maar even net of ik er niet ben", zei ze met een schorrige stem. Het was een grijzig schrieltjes maar deftig uitziend vrouwmens dat naast mij aan de bar schoof, "Een chocomel met een vieuxtje!" ze knipte met haar knokkelige vingers naar de kastelein. Ze was waarschijnlijk, zo te zien, een vaste klant van hem, want in een handomdraai schonk hij de vieux en de chocomel in een handige handbeweging in een stevig glas."Proost grany op de eeuwige liefde!" riep hij terwijl hij het glas voor haar neerzette. Terwijl ze een slokje van haar chocomix nam draaide ze zich naar mij toe. "Ik heb toch niks van u aan? u zit zo geïnteresseerd naar mij te kijken, floepte ze er ineens uit. Zo aan haar outfit te zien leek haar opmerking echt iets te overdreven, natuurlijk had ze niets van mij aan en geïnteresseerd kijken? daar is toch niks mis mee, kom op zeg. Ze zag aan mijn ietwat onhandige glimlach dat ik mij nogal ongemakkelijk voelde door haar direct to the point opmerking. Een keurige mevrouw die wel mijn overgrootmoeder had kunnen zijn die chocomel met vieux drinkt om de eeuwige liefde te vieren? Gooi het maar in men pet, ik begreep er helemaal niets van. Totdat de deur van het café met een ruk werd opengegooid.  Midden in de deuropening stond een oude maar zeer levendige man met zijn armen in de lucht te zwaaien, en in een voor mij totaal vreemde taal riep hij naar mijn bardame, zo te horen, ophemelende en vurige woorden. "Dat is pas echte passionele liefde,” fluisterde de kastelein in mijn oor, terwijl het overjarige stel handje vrijend plaatsnam aan een van de tafeltjes van het café. "Ik ben een grote fan van hun, zij laten zien dat er voor de liefde geen leeftijdsgrens is,” fluisterde hij verder. Het verhaal dat volgde klonk echt origineel en hoopgevend. Hij, de deur open gooier, was haar minnaar afkomstig van een of ander Verweggistan land en hij had hier een klein buurtwinkeltje met producten uit dat Verweggistan land. Zij, zij woonde in een keurig privéverzorgingsflat voor oudjes met heel veel eurootjes en ze was van adellijke afkomst, althans dat had de kastelein van goed ingelichte bronnen gehoord. Tweemaal in de week komen ze hier als twee jonge tortelduifjes, zij drinkt dan haar chocomix en hij een wit wijntje gemixt met gemberbier. "Weet u meneer zulke mensen laten zien dat je alles kunt mixen, taal leeftijd drank, ja alles! als er maar liefde in het spel is.” Weet je wat zei ik, doe mij toch ook maar eens zo’n wijntje met gemberbier en wie weet komt toch nog goed tussen mij en mijn steenrijke maar zeer excentrieke oude tante”.

Hap er niet in

Even na zessen begon het eetcafeetje, waar ik wel eens wat broodjes wil schransen, vol te stromen. Ik had me met mijn broodjeszalm en een kom tomatensoep gepositioneerd bij het raam, zodat ik tijdens het eten de buitenboel een beetje kon observeren. Het tafeltje voor twee waar ik alleen aanzat werd al snel het tafeltje waar het voor eigenlijk bedoeld was, want met een korte vleiende vraag, "is deze plek nog vrij?" en een afgedwongen goedkeurende blik van mijn kant, had ik ineens een allercharmantst tafelgenootje tegenover mij zitten. Een paar minuten was het een beetje eng stil tussen ons, maar met een,"mag ik u eens wat ondeugends vragen?"was het gesprek plotseling op gang gekomen. "Ik zie dat u van die lekkere broodjes met tomatensoep zit te eten, zou u dat ook voor mij willen bestellen? ik heb de hele middag geshopt, begrijp u? en ik heb nu een vreselijke honger maar mijn geld is allemaal op," ze keek mij met haar mooie haast droevige ogen vragend aan. 'Kijk, dat heb ik weer', dacht ik enigszins opgelaten. Een diepe zucht klonk tegen over mij omdat waarschijnlijk het antwoord te lang op zich liet wachten. "Goed", zij ze geïrriteerd, "u denkt natuurlijk dat ik een bedelaarster ben, dat is ook zo op dit ogenblik, maar straks betaal ik u alles gewoon terug, maar niet in euro's." Ik schudde dat het niet nodig was, ik bestelde voor haar het zelfde cafémenu wat ik zelf had en rekende voor de zekerheid maar meteen af. Met volle monden praten is niet netjes maar we deden het wel want zo lekker waren de broodjeszalm met rucola en de tomatensoep "U krijgt straks wat u waard bent,"klonk het broodje kauwend vervormd, uit haar rood gestifte mond. Toen ze dat zei verslikte ik mij haast in de tomatensoep en keek haar vragend verbaasd aan, wie was zij? dat ze mij zo snel ontwapenend kon beïnvloeden. Na onze smikkel pauze werd het nu toch tijd voor enige verduidelijking, zeg uitleg, dat vond ik tenminste. "Voor ik u gaat uitleggen waarom ik dit heb gedaan, vraag ik u," "zeg toch gewoon jij of jouw," flapte ik er zomaar uit. "Vraag ik jou,"vervolgde ze onverstoord, om eens even door het raam naar buiten te kijken." Ik had mij namelijk, omdat de late zon in me gezicht scheen, met mijn rug half naar het raam gekeerd. Wat zag ik buiten op de stoep voor het eetcafé? het leek op een filmploeg met camera's en dat soort spullen. "U, pardon jij, je bent gefilmd voor een nieuwe tv serie, de café-eigenaar weet er van hij zit ook in het complot, alles is al afgerekend en je krijgt het geld van hem terug", zei ze lachend toen ze een zoen op mijn bebaarde wang gaf. "Hoe gaat die serie heten?"vroeg ik nieuwsgierig. "Hap er niet in!" riep ze vrolijk vanuit de deuropening op weg naar haar collega's.

Een bijl

'Knuppels & Stokken', stond er met neonletters op de gevel. In een iets minder opvallende tekst daar onder, Voor elk bedrijf met een hoenderhok en suffe honden situatie. "Wat een doldwaze zaak is dit," dacht ik hard op. Even loeren dan maar, gewoon door de etalageruit, maar dat leverde niet veel meer spannends op dan een stapel folders flyers en andere reclame shit. "Weet je wat ik ga gewoon naar binnen anders blijf ik nieuwsgierig",  sprak ik hardop.
Winkeldeuren die bij het opendoen je plotseling welkom toe toeteren, o wat heb daar ik altijd de schurft aan gehad, maar ja, hij toeterde en nieuwsgierigheid vraagt ook soms zijn tol, die van tolerantie. "Kan ik wat voor u betekenen?" schetterde een man in een paars-rood pak, terwijl hij naar mij toe liep. De vraag was snel beantwoord, ik wilde weten, daarna misschien wel iets kopen, wat dat knuppel en stokken gedoe betekende."Wij verkopen knuppels voor in het hoenderhok en ook  stokken voor achter de deur of om de hond mee te slaan, maar nu komt het, ze zijn alleen maar virtueel aan te schaffen, dus we verkopen geen echte slagwerktuigen" Tijdens het  gesprek wat volgde vertelde hij, dat de zaak op maandagmorgen altijd  gesloten geweest was. "Maar van die vastgeroeste gewoonte zijn we afgestapt en zijn wij nu op maandagochtend gewoon open." Hij en zijn vrouwelijke compagnon hadden voor dat de economische crisis uitbrak, een goed betaalde baan bij een aandelenhandel en effectenkantoor. "Nou u weet het, effecten en aandelen en al dat soort spul, daar was geen droog brood meer mee te verdienen, gewoon op de keien meneer!"riep hij verontwaardigt over zijn arrogante werkgever. Maar bij de pakken neerzitten, daar was hij de persoon niet naar geweest. Samen, met zijn inmiddels ook op de keien belande, collegaatje zijn ze een zaak en service bedrijf begonnen, een soort handel van een nog niet bestaand type, een echt gat in de markt, zoals later bleek. “Bij veel bedrijven organisaties en instellingen van allerlei signatuur, heerst er, door de economisch situatie, een uitgebluste en matte sfeer. Een sfeer, van we zien wel wanneer en waar het schip strand of helemaal afbrand.” “Die sfeer, ratelde hij verder, die doorbreken wij met onze onzichtbare knuppels en stokken. We maken in die matte sombere situaties een bepaald soort stennis, let wel, geen ruzie of oorlog, maar een gecontroleerde gigantische pestherrie in de tent. Iedereen moet wakker worden want achter iedere deur staan de onzichtbare stokken en knuppels om de matte ongeïnteresseerde uitgebluste werknemers, de zogenaamde honden of kippen, te slaan en op te jagen. Onze aanpak heeft al veel succes gehad en veel stof doen opwaaien, stof van het jarenlang slampampertje spelen. Bedrijven verdwenen geleidelijk van de financiële afgrond en kregen weer toekomstperspectief.”  Het was een heel interessant verhaal, een verhaal waar ik meer over wilde weten. Dus een boek + cd-rom was mijn bescheiden aankoop, een aankoop die ik niet hoefde toerekenen aan mijn goedgelovigheid maar echte interesse. Want ze hadden gelijk, kippen horen op te vliegen als er een knuppel in de buurt is en honden van zich af te bijten als ze worden geslagen, maar een stok achter de deur? ik heb een bijl staan.

Het wolken volk

In een land hier ver vandaan, nog verder dan de verste horizon je laat zien, leefde eens meer dan honderd jaar geleden een heel bijzonder volk. Een volk dat altijd, ja echt altijd in de wolken was. De mensen die aan de andere kant van die verre verste horizon woonde noemde deze vreemde haast onzichtbare wezens het Wolkenvolk.

Dit Wolkenvolk was zo gewend aan de altijd bewolkte luchten, dat, als ze de zon een keer zagen zich heel snel achter een dikke wolkenbank verstopte. Omdat de weergoden dit volk wel heavy en cool vonden, zorgden die goden dat het haast altijd bewolkt was. Nee, niet altijd met de zelfde wolken, want dat is natuurlijk ook erg saai. De ene dag waren er mooie hoge stapelwolken waar soms een druppel regen of een hagelsteen uit viel, maar waar ook soms een ietsepietsie zon langs heen scheen. En op een andere dag waren het hele dikke donkere vette onweerswolken waar het wolkenvolk zo mee aan het stoeien en worstelen was dat het donderde en bliksemde van het natuurgeweld. Maar het meest hielde ze toch van de mistige ochtenden en dagen. Weet je, dan kwamen ze met allen tegelijk met een roetsj naar de aarde gedaald. Ze konden dan heerlijk ongezien rennen en spelen, ja zelfs helemaal naakt zwemmen, want boven het water is de mist dan altijd zo grijs en dik dat niemand helemaal niets van ook maar iets kon zien. Maar op een zekere dag, het is denk ik zowat honderd jaar geleden, begonnen de weergoden een beetje verveeld te raken, ze hadden zogezegd eigenlijk niet zo veel zin meer om altijd maar voor massa’s wolken te zorgen. Hoe dat kwam? nou dat kwam door het volk van de Zonaanbidders. Die hadden keer op keer iedere zomer bij de Opperweergod  geklaagd dat zij nooit de kans kregen om de God van de zon te aanbidden. Altijd als ze liggend in de zon met het aanbidden waren begonnen schoof er een dikke wolk, nee, soms een heel dik pak donkere wolken voor de zon. Als een Opperweergod ergens een verschrikkelijke hekel aan heeft is het wel aan gezucht naar boven in de lucht. Hij riep met een alles overheersende stem,"ik wil geen gezeur aan mijn hemelboog". Van af die dag is het wolkenvolk langzaam maar zeker vertrokken naar het Himalaya gebergte, daar waar de bergen nog tot in de wolken mogen komen. Als je daar heel stil op een late avond op je slaapmatje gaat liggen, in een slaapzak natuurlijk,want het is daar verschrikkelijk cool, en je kijkt naar de bergtoppen, heus echt waar het is geen droom of fantasie, dan hoor en zie je ze, het wolkenvolk, soms beetje klagen, maar ook pret maken over de heel lang geleden verdwenen bewolkte dagen.