Spring de sprong

Ik waag de gok en spring uit een vliegtuig zonder parachute, de aarde is zeker nog vijfduizend meter onder mij, dus heb ik tijd genoeg om een noodplan te bedenken om niet te pletter te vallen. Wat is dit voor een onzin, kreeg ik te horen toen ik dit opperde tijdens een vergadering. In die bewuste vergadering werd n.l. een voorstel gedaan om een fusie aan te gaan met een zakenpartner in de zelfde branche waar ons bedrijf zich in had gespecialiseerd. Ik had van mijn ouders geleerd dat je niet groter moet willen zijn dan je eigen lichaam aan kan. Trouwen doe je ook niet op een achter na middag als je een gelukkige toekomst wilt opbouwen, zei mijn moeder met haar, voor andere misschien simpele, wijsheid. Er is gelukkig naar mijn 'wijsheid' geluisterd, en dat was maar goed ook. Enkele weken na die geruchtmakende vergadering, las ik in de krant onder de vermeldingen van faillissementen de naam van het bewuste bedrijf waar onze onderneming mee wilde fuseren. Bankroet door zelf overschatting is een ziekte die niet door een financiële injectie voorkomen wordt. Als dank voor mijn blokkering van het fusieplan kreeg ik van mijn baas, voor de zekerheid, een parachute-spring-cursus aan geboden. Toen ik dat hoorde sprong ik van opwinding een gat in de lucht.

Afstandelijk

Mensen zijn aanraak schuw geworden door het fenomeen dat afstandsbediening heet. Er zijn heel veel machines, apparaten en doe dingen die niet eens meer werken zonder een afstandbediening. Verlichting aan uit of dimmen, zonwering wel of niet, namaak openhaard aansteken, auto met centraledeurvergrendeling, garagedeur open dicht, het zijn slechts een aantal voorbeelden. Maar het meest bizarre van alle afstand bedienbare zaken is toch iets wat ik laatst bij een bergravennis meemaakte. Na het bewijzen van de laatste eer en de bekende godsdienstige rituelen, gaf de uitvaartbegeleider, na het uitspreken, van:"Stof zijt gij en tot stof zult u wederkeren". Een zeer gedecideerd knikje naar een medewerker van de begraafplaats. Ik zag dat hij een afstandsbedieningsapparaatje uit zijn uniform haalde en vervolgens de kist geruisloos naar beneden liet zakken. In een later gesprek met een van de personeelsleden van het uitvaartbedrijf bleek, dat deze zelfde op afstand bedienbare kisten-zak-methode ook in het crematorium wordt toe gepast. Goed, we zijn natuurlijk als snel en modern levende mensen helemaal niet meer geintreseert in dingen die niets meer met het levende leven te maken hebben. Ik noem het maar doodgewoon de dood. En ja, dan is die op afstand bedienbare doodkisten- zakker, een prima afstandelijke dooddoener.

De reis

Zodat je er zult zijn als ik er niet ben
Zijn met je eigen zelf zonder mijn mij
Nog even en het licht is met jou gegaan
En weet ik achter te blijven in niets
De grens van het gevoel is eindeloos
Waar ik je weer zie is het niet vergaan

Zomertijd

De vroege vogels gaan morgen heus niet eerder fluiten
De zon komt maar net ietsje eerder boven de horizon
En wij maar denken de zomer zet de bloemetjes buiten
Maar de dag verlengen is iets wat hij zelf niet verzon
Met gedraai aan wijzers verzetten mensen de tijd
Maar de koe het varken en zeker de voorjaarslijster
Vinden deze draaiende move niet slim en bijster
En hebben hieraan gewoon een beetje schijt

Meer

Meer van groenengrassen
Meer van waterplassen
Meer van niksersnullen
Meer van kikkersbrullen
Meer van takkenstammen
Meer van botterhammen
Meer van ballenmalen
Meer van vollenzalen
Meer van dattenwatten
Meer van handenvatten

Ave Maria

Ik hoorde haar zingen met een stem die mij tot verbazing en ontroering bracht, zomaar in de ruimte achter een openstaand zolderraam. Nee, ik wist zeker dat het geen radio-uitzending of een digitaal product was, want deze puurheid van stem kon onmogelijk door de ether of kabel komen. Het was het serene Ave Maria van Otello, dat werd gezongen als door een reïncarnatie van Maria Callas. De vertolking er van klonk zo natuurlijk en te gelijkertijd zo onwezenlijk mooi, dat ik helemaal door haar stem geobsedeerd raakte. Was het een droom of een verlangen naar iets wat alleen nog als opslagen muziek bestaat in werkelijkheid te horen? Ik wist het niet te plaatsen in mijn hoofd. Maar ik heb haar gezien, het vrouw lieve wezen achter de betoverende stem, ze kwam als een engel uit de deur stappen van het statige herenhuis. Ik las op het naambordje van de deur, Zang Pedagoge, met de lesdagen en uren. Het zijn ook mijn lesdagen en uren geworden, gewoon ongevraagd haast onzichtbaar luisterend op straat. Wanneer het precies is opgehouden is mij helaas niet bij gebleven, want ineens was het en bleef het stil achter het zolderraam. 'Ik ben verhuisd,' stond er op een papiertje geschreven wat achter het deuraampje zat geplakt,'verhuisd naar Milaan.'
Zou het dan toch waar zijn?

Verrek maar

Het was de laatste trein die ik zocht tussen alle vertrekkende railrunners. Digitale treinbeambten berichten feilloos de aankomst en vertrektijden op hun voorbij razende schitterschermen. De microfonist roept monotone dienstmededelingen als een voorgeprogrammeerde stemrobot. Maar waar blijft dan toch mijn laatste trein? Wegens problemen op het spoor vertrek de laatste trein als eerste de volgende dag, lees ik snel op het bleekblauwe schitterscherm. Gelukkig wat een feest, ik hoef gewoon niet met de laatste mee, al scheelt het maar net een schrale minuut. Het geheim van tijd is altijd een irrationeel dwangmatig opgelegd gebeuren. De altijd zo verafgode en bejubelde vierentwintiguurseconomie gaat voorbij aan het natuurlijke ritme van de dag en nacht. En dat race gedoe maakt mijn lijf gestrest en hoofdpijn moe. Laat de niet gekomen laatste trein maar helemaal verrekken en gewoon naar de horizon vertrekken, maar wel zonder mij, want morgen ben ik lekker vrij.