Kruiskijker

Vandaag kwam ik er weer een tegen, een iPhone gluurder op de fiets.
Ik stuurde mis, hij haast raak. Die iPhone gluurders hebben geen blik naar voren maar naar beneden, zo op het eerste gezicht recht in hun kruis en dan ook nog eens  heel vreemd die ene bewegende hand erbij, alsof ze met iets onoorbaars bezig zijn, iets wat op, oké  ik zeg het niet, maar een oplettende kijker weet wel zo'n beetje wat ik bedoel. Ik riep nog keihard, "halló bonobonó let effe op!" wat denk je, schrikken? nee echt niet hoor, gewoon lekker als een blinde struisvogel rechtdoor karren, hij zag mij niet, ik was er niet voor hem.
Het driedubbele AppleSamsungtwitterfeeds syndroom,
het maakt meer kapot dan je lief is.    

Meer is het niet

Ik ben het
waarin hij verglijdt
de tijd
ik speel even mee
in zijn eeuwig lied
zijn muziek gaat verder
even een toon
meer is het niet

Mijn zegen heb je

Waarom verpakken wij mensen altijd alles. Van geboorte tot het graf, je wordt verpakt en je zal verpakken. Alles wat maar even niet de naakte werkelijkheid kan of mag zijn, moet iets omheen gevouwen, gewikkeld, gedoosd, gekist, geseald en wie weet wat nog meer, worden.
Kijk, er is wel een verschil in de doelmatigheid van verpakken, zo kan je moeilijk een kilo suiker of een liter bier in je zak stoppen, ik noem deze manier van verpakken dan ook een product hechtende verpakking, ze kunnen niet zonder elkaar als ze verplaats moeten worden.
Nee, het gaat mij vooral om het niet praktische deel van bepaalde verpakkingen. Ik noem er zo een paar die niet alleen verspillend zijn, maar tevens een soort razernij of hysterie veroorzaken bij de uitpakkers. De blitzer verpakking is er zo een, hij is wel de meest irritante aquariumachtige verpakking die zo ontworpen is om alleen maar naar het verpakte ding te kijken en zeker niet om open te maken, want als je dat doet, is een verbandtrommel in de buurt haast een must. Dan is er nog, de hier openen, verpakking, dat hier werkt niet of doet het niet zonder hulpmiddelen, als mes, schaar of tangen. Nog zo een, waarom zou je niet een pak koffie, je kent ze wel die vacuüm harde, gewoon op een makkelijke manier open kunnen maken, gewoon zonder dat de stofzuiger er aan te pas moet komen om de koffie van de keukenvloer op te zuigen, ik zou het niet weten. Er is werkelijk geen spijker, schroefje of moertje meer los te koop. Ingeseald in doosjes met altijd net niet genoeg of veel te veel er in, zodat je een hele restanten verzameling thuis hebt.Niks geen onsje, pondje of een kilootje ijzerwaren, dat is spijkers op laagwater zoeken en veel te oneconomisch voor de doe het zelf handelende verpakkingsindustrie.
Als mens, tot slot, worden we ook voortdurend ingepakt. Van pampers tot tena lady, van het staats keurslijf tot uiteindelijk de gekiste lijkwade.
Ik heb eigenlijk maar een wens voor het komende jaar. Die wens is, dat we minder verpakken wat vrij mag zijn en dat we meer verpakken dat gevangen moet zijn. Seal en blizert al het wapentuig zo stevig in dat het nooit en te nimmer nog uit de verpakking gehaald kan worden. Blisterverpakking! mijn zegen heb je.              

Oliedom

Er was eens bakker in een land dat alleen maar bestaat aan het einde van het jaar. Dat land noemt  iedereen die er van weet of er van heeft horen vertellen, het Oliebollenland. Die bakker bakt daar ieder jaar, met nog veel meer andere bakkers, een heleboel oliebollen. Bakker Bollebol, dat is zijn naam, hij is de allerbeste oliebollenbakker van alle andere oliebollenbakkers van het Oliebollenland. Alhoewel hij al heel veel prijzen  gewonnen had met zijn overheerlijke oliebollen, was hij nog steeds niet echt tevreden. Waarom niet? nou hij had nog nooit de prijs gewonnen voor de grootste oliebol. Telkens was een van de andere bakkers hem net iets te slim af geweest, door steeds met een nog grotere oliebol te komen dan die van hem. Maar dit jaar zou het hem echt gaan lukken om een mega super grote oliebol te bakken.
Allereerst had hij een afspraak gemaakt met de smid die heel goed in het maken van pannen was, want hij had natuurlijk een enorme grote pan nodig om zijn super oliebol in te kunnen bakken.
De smid vond het een prachtige opdracht, maar vertelde ook dat hij nog meer grote pannen moest maken voor de andere bakkers van Oliebollenland. `Maak ze dan net een ietsiepietsie kleiner dan die van mij,`had hij de smid toe gefluisterd. Maar de smid vond dat geen goed idee en zei tegen bakker Bollebol dat hij de wedstrijd eerlijk moest spelen.  `Als je dat doet, dan pas ben je een echte de winnaar!` schreeuwde de smid boven zijn aanbeeld gehamer uit. En zo gebeurde het dat de smid 10 evengrote pannen had gemaakt. Een pan, dat was de elfde, die was juist heel klein, veel kleiner dan normaal. `Dit is een wonderpan, als je daar een oliebol in bakt word hij groter dan een luchtballon, ik schenk hem met het geheime recept aan de bakker die mij kan vertellen waarom krenten anders zijn dan rozijnen,`gniffelde de smid geheimzinnig lachend. Geen van de bakkers die hun pan op kwamen halen wist het goede antwoord te vertellen aan de smid. Toen tegen de avond alle pannen een nieuwe eigenaar hadden gekregen, ook die van bakker Bollebol, stond de kleine wonderpan nog steeds in de smederij te wachten op een wijze oliebollenbakker. `Wat zijn die oliebollenbakkers toch oliedom, ze weten het verschil niet eens tussen wit en blauw, tussen pittig en flauw en tussen klein en groot, en die willen dan de grootste oliebol bakken!dat gaat ze deze keer echt niet lukken, want ik ga die reuze bol bakken,`lachte de smid in zijn vuistje. De vrouw van de smid vond het ook wel leuk om die arrogante oliebollenbakkers eens een oliebollenpoets te bakken. Met bier, meel een beetje toverpoeder en het recept van haar overgrootmoeder, had ze een mooi beslag gemaakt dat precies in het wonder pannetje paste. Het smidsvuur gloeide nog net genoeg om te gaan bakken. In een oogwenk tijd begon de oliebol in het pannetje te rijzen, de bol werd zo groot en rond als een echte luchtballon. Met veel moeite konden de smid en zijn vrouw de reuze bol door de grote schuurdeuren naar buiten krijgen. Toen de bol eenmaal buiten was begon hij plotseling te zweven en verdween door de donkere nacht naar de sterren. Sindsdien is hij daar te zien als een mooie bruingele bol vooral als het een heldere sterrennacht is. De mensen die dit verhaal niet kennen noemen die bol de maan, maar die zijn natuurlijk Oliedom.             

Boven verwachting

 Boven verwachting
kwam de kracht van boven
een ster wees de richting
hoe daar in te geloven
geen onzichtbare toverfee
maar een heel nieuw mens idee
was simpel als kindje ontstaan
zomaar in een nederige stal
hoe daar mee om te gaan
in Gods oneindige heelal

 

Kerstvlieg

Bij het keukenraam van ons huis zit al heel lang, in een verborgen gaatje van het kozijn, een kleine spin. Het is onze huisspin, en we noemen hem Kees. Af en toe zie ik Kees aan een draadje heen en weer wiebelen om zich in de  ochtendzon te koesteren. Ik zie hem echter nooit een web maken dan alleen maar die ene draad die hij gebruikt als een soort schommel. Hoe Kees aan zijn eten, een prooi komt, wist ik tot voor kort niet, want ik had hem er nooit een zien vangen.
Twee dagen geleden zag ik een flinke bromvlieg al brommend alsmaar tegen de binnenkant van het keukenraam botsen. Door het abnormale warme winterweer was de vlieg waarschijnlijk wakker geworden en gaan vliegen, gewoon dat stomme vliegen zoals het hoort bij vliegen.
Hoe dan? door keihard onophoudelijk tegen het raam te botsen om door het glas heen naar buiten te willen gaan. Dit kamikaze gedrag hebben ze al zolang er glas is, dus zeker honderden jaren, met als gevolg, steeds een brommende koppijn en geen succes, hoe dom kun je zijn als vlieg. Ik zou zeggen probeer eens wat anders, neem bij voorbeeld een glassnijder of een hamertje mee, dat heeft wellicht meer effect dan dit non evolutionair vlieggedoe. Dit even als kanttekening. Maar goed dat luidruchtige gevlieg van de vlieg had ook Kees wakker gemaakt.
Twee dagen voor de kerst en dan zo'n kanjer van een vlieg in de buurt als kerstkalkoen. Als in een flits liet Kees zich langs zijn schommellijn zakken en begon al slingerend de vlieg op te jagen. Ja hoor, als een soort lasso werd de kleverige spindraad om de vlieg heen geslagen en Hebbes! Kees hoefde in ieder geval niet naar de supermarkt om kerstinkopen te doen, want even later was hij met zijn ingepakte prooi in het gaatje verdwenen en liet zich voorlopig niet meer zien.
Eet smakelijk.        

Even

Even is jouw hand in mijn hand
Even voel ik jou en jij mij
Even is jouw oog in mijn oog
Even zie ik jou en jij mij
Even, dan is het tijd voor mij te gaan
Even, hoopte ik eeuwig te blijven 
Bestaan