De eerste viool

Er was eens een viool die als laatste wilde spelen. Ze zei,`ik heb geen zin meer om altijd maar de eerste viool te spelen, ik vind het gênant dat voordringen, dat hoort niet bij mijn status als Stradivarius.` 
Alle muziekinstrumenten van het orkest begrepen er helemaal niets van, wie wil er nou niet als eerste zijn toontje laten horen, iedereen toch.
De grote trom kon het wel begrijpen, `ze heeft een hoge leeftijd en is heel fijn besnaard, haar bescheidenheid siert haar en dat komt mij wel goed uit, want als grote trom wil ik ook wel eens mij als eerste roeren,` bromde zijn sonoor trillende vel. Toen de dirigent voor het orkest ging staan om een gevoelige vioolsonate in te studeren, klonk er als eerste het doffe geroffel van de grote trom.  Het stokje van de dirigent vloog van schrik door de lucht en alle instrumenten waren van slag.
Het was een echte valse start, dat begreep de grote trom drommels goed. Daarna nam Stradivarius haar verantwoordelijkheid. `Het is jammer ik heb het geprobeerd, maar het is waar de eerste viool spelen is geen gênante vertoning maar een adellijke verplichting.` Het klonk heel zacht en teder vanuit haar snaren, want de schrik van de  dirigent had haar gevoelige snaar diep geraakt. En wat doe je dan als smoor verliefde viool, je wilt, al klinkt het nog zo zacht, toch als eerste viool dat laten horen.        

Inleveren

Als je terugkeert naar de maat der dingen
Al het overbodige verkoopt
Tel dan je zegeningen
Ze zijn vergroot.
Kijk naar de evenredigheid
Bij verdwijnen van 't zorgende kwijt
En weet je zelf in genoegzaamheid 
Te vinden.  

Het vage vuur

Als de dagen korter zijn ,korter dan de gedeelde nacht
Het licht zich verschuilt ,de ochtend huilt in mistige pracht 
Gevallen bladeren in hun vlucht doodgereden
De helse hemel van de veegmachine betreden
Daar van stof tot stof gelovend
Hun wederkeren bezingen 
Drink ik weemoedig koffie bij het vuur
Het vage vuur van zomerse herinneringen. 

Even dempen

Twee van de vier hebben geen plezier. Omdat ze niet weten, het misschien zijn vergeten, waar het is. Ik heb het, wees gerust, heel soms, echt het is haast te verwaarlozen, mijn plezier verstopt in zwarte ikea dozen. Dan is er heel even een ietsepietsie verdriet,want weet je, plezier hoeft dan even niet. Plezier is een vrij en ongedwongen verhaal dat overvol kan zijn in een verlaten lege zaal. O ja, dat wil ik toch nog even zeggen, ga niet zomaar dreggen want in plezier kan je niet verzinken nog hopeloos verdrinken.Tot slot, als je met jouw luid geschater de geluidsbarrière overschrijdt, heb dan even een ietsepietsie gedempt plezier met je al te luidruchtige joligheid.

Zwevende kiezer

Veel meer dan zweven is het leven als je kunt kiezen
Kiezen tussen naar de vrijheid springen of  in de valkuil vallen
Kiezen tussen staan voor je zaak of zwendelen als een lafaard
Kiezen tussen helder bekijken of  dof verblinden
Kiezen tussen het juiste te verstaan of het slechte te horen
Kiezen tussen het begin van het einde
Het einde van oorlog
Kiezen tussen het begin van het einde
Het einde van vrede
Slechts als het zweven is gestaakt
De keuze is gemaakt
Kunnen de trommen roeren.

Op z'n tijd

De grond van het bestaan komt niet uit de hemel
Uit de hemel komt alles wat ongegrond is
Evenzo een paard niet met een zadel geboren is
Zal zijn naakte bestaan alleen op echtheid  gegrond zijn
Een landsbestuur heeft alleen bestuursmacht als het oren heeft
Want welke eed men ook heeft afgelegd ook die pincode is te skimmen
Verdienen is een beloning naar evenredigheid anders is het stelen
Iets meer is het begin van een stijgingspercentage
Iets minder is het begin een dalingspercentage
Stijgen nog dalen geven nivellering maar onbalans
Begrip kan alleen bestaan als wijsheid de voeding is
Tot slot, laat stilte stilte zijn, op z'n tijd.    

Op de korrel

De mier die tijdens een dagje strand de weg was kwijt geraakt sprak tegen een zandkorrel. "Zeg mij eens zandkorreltje waar kan ik mijn familie vinden?" De zand korrel die niet van kleineren hield antwoordde gepast. "Zeg eens miezerig miertje als jij niet eens weet hoe groot mijn familie is, waarom zou ik dan weten waar die paar familieleden van jou rond kruipen?" De mier begreep de impact haar onbehoorlijk gedrag en beloofde meer respect te tonen aan alle zandkorrels die zij tegen zou komen. De zandkorrel was door haar mieregevlij een beetje ingepakt en sprak. "Als je even wacht, want zo meteen is er storm op komst, dan ga ik met al mijn mededkorrels op reis, als je durft kun je mee vliegen als verstekeling wij zij zo verblindend met ze allen dat niemand je op zal merken." De herfststorm, het jaarlijkse pretpakket voor de zandkorrels, was er ineens en de mier klampte zich aan een paar voortstormende korrels vast, als een doldwaze tolde zij urenlang door de grauwe lucht. En toen, plof daar lag ze boven op het dak van een auto. De gestrande zandkorrel was nu zelf de weg kwijt geraakt en eindigde weggespoeld in de wasstraat in het riool, daarna in de rivier en daarna in zee om zo met de stromingen weer terug te keren op het strand. En de mier? ach zij vond een andere mier die niet van slap gemier hield en ook nog eens een heel verleidelijke mierenneuker was, zodat ze nu weer met heel veel mieren zijn.