Een geintje

Ik maakte maar een geintje,
niet meer dan dat
Goed, je struikelde,
viel op je hoofd,
wat ik vergat
Twee gebroken benen,
een schedelbasisfractuur,
Ik maakte maar een geintje,
waarom kijk je nou zo zuur
Er was toch een dokter,
een mooie zuster in de zaal
De ziekenwagen was er zo,
ik begrijp echt niet waar je om maal
Ik maakte maar een geintje,
echt waar, dat weet je best
Dus weg met je zuurpruimen gezicht
Wie het laatst lacht, lacht het best.

Steunpilaar

Zonder te zien het betraande gezicht achter je verdrietige stem, voel ik je bezorgdheid in de trillende intonatie.Over alles is al veel gezegd, je eenzaamheid in je veel te drukke baan. Je gevoel van, wat doet het er toe dat ik besta, niemand weet iets van mijn echte leven. Je afgetrapte ritme verveelt zich in herhalingen van doen, meer doen en nog meer doen. Totdat je veerkracht de spanningsboog doorbreekt, je uurwerk raakt van slag. Zonder je te zien, voel ik je zichtbaar, haast aanraakbaar in sensitiviteit.En nu luister je naar mij, ik vraag je geen tegenwaarde. Als je voelt dat ik je gaat helen van je gebroken kracht, is het is het je eigen macht, die het toelaat. Zeg mij rustig en ontspannen deze drie woorden na:"Ik ben Oké".

Mijn gevoel voor jou is goed, beter best. Ik heb het laatste als 'last best' aan jouw gegeven. Het is voor nu goed genoeg, voor daarna ben ik er altijd in je leven.

Mijn lief

Ik wist dat je zou komen
Met de wind mee als drager
Van een onzichtbare energie
Even was het alsof de bomen
Buigend door die wind
Je wilde verwelkomen
In een groene symfonie
En ik wist het, je was er
Haast fragiel, onzichtbaar
Te zien in mijn ziel
Mijn droom is geen dwaze
Een droom die verveeld
Als een hersenschim vals verbeeld
Maar hij is een lente feest
Met veel van jouw bezielde geest
Ik wist dat je zou komen
Nooit heb je gezegd wanneer
Ik het zag aan de bomen
Ik zag het aan het weer.

Hongerdood

Een schone strontvlieg uit Borgerhees
Had niets met verse stront
Hij was behekst door een smetteloze smetvrees
Hij vloog alsmaar brommend in het rond
Laag scheerend over hopen stront, en koeienvlaai heen
Zijn maag knorde van de honger
En hij klaagde steen en been
Hij zag er veel stinkend en
Dampend liggen in de wei
Maar die ene schone onbedorven
Was er voor hem gewoon niet bij
Zodat hij, na ik angstig vrees
Van honger en kwel is gestorven
Zonder veel lawaai naast een verse koeienvlaai
In het wonder schone dorpje Borgerhees.

Sonnet

Het klinkt soms zuiver mooi, maar ook vals of naar
Ik heb het over mijn gevoel, als mijn gevoelige snaar
Soms is hij te slap, dikwijls te hard en rouw in verstand
Vals, te gespannen met het geluid van een dissonant
Een stil votum dan als stemmende richter op mijn snaar gezet
Maakt dat ik dan niet vals, maar zuiver zing, als in een sonnet.

Muze

Ach wat maakt het uit wat ik fluit
Ik fluit gewoon van mijn mooie droom
Ach wat maakt het uit wat ik zing
Ik zing het liedje uit die droom, gewoon
Ach het maakt niet uit, wat is, het mooiste geluid
Als jij maar bent de stille muze van mijn droom.

Goede morgen

Nog even en de Melkweg is weg, het is weer licht
De volle maan ziet de zon nog even in zijn spiegelschrift
De wereld wordt wakker onder een koel dekbed van witte nevel
En ik, geschrokken van het radio gewekker, roep boos en kregel
Ik heb helemaal geen zin om op te staan en er vandaag op uit te gaan
Geen zin heeft geen enkele zin, dat weet ik wel, tegen beter weten in
Dus stap ik quasi vrolijk automatisch uit mijn warme bed
Terwijl het aromatisch apparaat mijn, koffie heeft gezet.