Vrucht gevolg

Daar stond het, in een heel kleine advertentie in onze regio krant, want zo heten tegenwoordig alle splitsingen van wat vroeger een landelijk dagblad was.'Te koop bijzondere fruitbomen, speciaal voor begraaf en gedenkplaatsen', dat was de intrigerende tekst. Met natuurlijk de prijs en het afhaal adres er bij, maar dat doet niet ter zake. Het was niet dat ik ergens op een begraafplaats een verstild familielid wilde verassen met wat groen en zoetig ooft. Nee, het was mijn nieuwsgierigheid die na het lezen van deze annonce, die als haast van vanzelfsprekend geboren was. Een leuk ritje naar Boskoop, daar waar de kwekerij zich bevond, was als snel gepland. Het adres invoeren in het navigatiesysteem en de reis kon beginnen. Nou dat invoeren mislukte totaal, adres is niet bestaand, stond er op het schermpje te lezen. Gewoon even bellen vond mijn vrouw raadzamer, want wie weet is het een grappenmaker die achter die advertentie zit. De telefoon werd normaal opgenomen, en na een kort gesprek met de adverteerder wist ik hoe ik zijn boomkwekerij kon vinden. De telefonische instructies waren echt niet overbodig geweest, want in een wirwar van allemaal smalle weggetjes met weinig uitzicht, zouden we de weg al snel kwijt zijn geraakt. Maar nu niet, daar stond opeens een boord langs de weg met de zelfde tekst als in de advertentie, een dikke vette pijl wees naar een heel smal bruggetje en daar stonden we op het erf van de kwekerij. Een vriendelijk maar wel aparte man met een lange roodharige baard en een idem wilde hoofdtooi, kwam naar ons toe lopen. Het gesprek en de koop die er op volgde was kort en krachtig en met maar weinig woorden. We kochten twee boompjes, een appel en perenboom, bij ieder exemplaar zat een keurig opgerold perkament achtig papier, dat was de handleiding die we thuis pas mochten lezen, niet eerder, want anders verviel de garantie. Een maal thuis gekomen, was onze nieuwsgierigheid haast niet te bedwingen. Een voor een haalde we voorzichtig de oprolde handleidingen van de boompjes af, wat stond er in, wat voor geheim misschien? De instructies voor het planten waren kort, zakelijk en praktisch. Maar het verdere verhaal leek net op een sciencefiction film, zo onwezenlijk, maar wel spannend. Als de boom gepland werd op een plaats waar iets bijzonders is gebeurd, zoals op een begraafplaats of een andere emotionele beladen plek, dan moest er minstens een jaar gewacht worden op de beleving. Zo stond het er, niet meer en niet minder. Een jaar wachten leek veel, maar een geschikte plant plaats vinden , dat was eigenlijk veel moeilijker. Ik ga niet vertellen waar ze staan te groeien en te bloeien, maar ze staan op een mooie heel bijzondere plek. In de herfst kwamen er zeggen en schrijven, slechts twee appeltjes en twee peertjes aan, maar beter iets dan niets. Je wilt het geloven of niet, nog nooit hebben wij tijdens het opeten van een appel en peer zulke mooie dromen gehad, we vroegen ons echt af, is dit nu echt of is het de vervlogen werkelijkheid?
Wie het weet, weet te zwijgen.

Drenkeling

We zijn allemaal wel eens een luie maffe staker
Misschien wel veel meer dan je zelf wel denkt
We hebben allemaal wel eens een zware kater
Al was het maar dat je door iemand werd gedrenkt
Als gedrenkte staker met die zwaar bezopen kater
Heb je hem in je sacherijnigheid over het hoofd gezien
Je trapte hem op zijn staart en schopte hem bovendien
Dat je een luie staker bent dat is misschien wel oké
Maar dat gedrenkt zijn is niet nodig, dus staak daar mee.

zingeving

Daarnaast is daar even het beleven
Een karig beleven van een overdone
Niemand wil dan noch iets geven
Iets geven zonder het beleven
Dat het nodig is, dat gebaar, gewoon.

Volgelen

Ik ben een restaurant begonnen, of liever gezegd een eethuis
Voor Turkse tortels Vlaamse gaaien en ander vliegend gespuis
Ik doe dit zonder vergunning van de voedsel en warenautoriteit
Vogels zijn mijn gasten, gratis zonder creditcard, puur uit loyaliteit
Aan een bezoeker heb ik een hekel, zelfs gruwelijk de vogelpest
Hij verziekt het voor iedereen die geboren is in een vogelnest
Het is de kwaaie kater, de valse kat of de poeslieve miauw
Die moordenaar drijf ik liefst als een bange kat in het nauw
Ik knijp hem stiekem in het donker in het puntje van zijn staart
Zodat hij vliegensvlug wegvlucht met een kometen vaart.

Krables

Het gebeurde al een aantal ochtenden achter elkaar, zomaar in een onwillekeurige straat in een onwillekeurige stadswijk. Een vrij stevige dame van een jaar of veertig, misschien iets meer, start haar auto met totaal stijfbevroren ramen. Vervolgens verdwijnt ze in haar flat, de auto moederziel alleen met draaiende motor achterlatend. Na een kwartiertje of iets meer, kwam ze opgemaakt als een 'grande dame' naar buiten, om in haar inmiddels opgewarmde oliebol op vier wielen te stappen om vervolgens al rokend en stinkend weg te scheuren. Ik had dit milieudelict, want zo noem ik het, al een paar ochtenden met grote ergernis gade geslagen. Wat te doen, de milieu ridder uithangen, door haar mondeling de les te lezen. Gezien haar forse postuur en haar 'wie doet mij wat' uitstraling, leek mij dat niet zo verstandige keus. Ik besloot het over een andere boeg te gooien, een boeg die zeker een ander start en ruiten krabben gedrag zou veroorzaken. De volgende ochtend was het weer zover, het had die nacht ook weer aardig gevroren en alle auto's in de straat stonden er met hun wit geblindeerde ramen netjes te wachten om gekrabd te worden. Maar natuurlijk niet de auto van mijn milieu delinquente. Hij stond weer als iedere ochtend stotterend te draaien terwijl de windstille straat werd gevuld met een witte uitlaat mist. Toen ik er zeker van was dat ze naar binnen was gegaan, rende ik naar haar auto, waar de voorruit inmiddels al aardig van was ontdooid. Twee straten verder was een politiepost. Zonder te verblikken of te blozen parkeerde ik de auto vlak voor de ingang van het politie bureau. Ik stapte razendsnel uit en ging er als een haas van door, de auto met draaiende motor achterlatend. Wat en hoe het allemaal is verlopen laat zich raden. Maar ik zie van uit mij slaapkamerraam voortaan de vrouw eerst de autoruit krabben, misschien brommende, maar zonder draaiende motor.

Oerstroom

"Als ik ergens voor betaal heb, heb ik recht op dat waar ik voor betaald heb", jammerde ik boos, nadat ons dorp werd getroffen door een hartinfarct van een transformator unit. Het licht viel uit, zomaar tijdens mijn favoriete tv programma, zonder enige waarschuwing, pats donker, pikkedonker. Kaarsen zijn dan de stap terug in de lichtende evolutie die ons het elektronische tijdperk bracht. Wat direct bij mij op viel, was, dat er een soort van oer overlevingskracht gevoel over mij heen kwam, zo iets van, wij redden het wel. Met een houtkachel ben je zeker van warmte, het water kwam gelukkig nog uit de kraan en de wc deed het ook nog. Maar waar heb ik nou eigenlijk recht op? Heb ik recht op een eigen energiecentrale, op een ongestoorde gegarandeerde elektriciteit voorziening. Ik bemerkte dat het antwoord op die vraag iets genuanceerder lag, dan hem zomaar met een volmondig, ja te beantwoorden. Iets meer dan twee uur duurde onze met kaarsen schaars verlichte avond. Als een bliksem inslag bij een donkere hemel, floepte alles weer aan. Weg was plotseling ook het overlevingsinstinct, dat oerachtig gevoel in mij. Alhoewel, ik denk er toch over na om een noodaggregaat aan te schaffen.

De ijs vorst

Koning Winter is niet cool, hij is een ijskoud ijskonijn
Hij draagt geen kunstbont maar een jas van dode hermelijn
Hij regeert ijzig als een onderkoelde strenge kille vorst
Overal waar hij komt bevriest de grond met een dikke korst
Gelukkig heeft hij hier geen vast gevroren verblijf gepland
De voorjaarsbloemen maken daar aan plots een fleurig end
Door de lente zon moet hij verhuizen naar de koude Noren
Daar mag hij overwinteren in een ijspaleis met zijn witte oren.