Vogeltrek

Komend vanuit het Zuiverland
Gaat de zon trager in de stijger
Het water kribbig in schuimgerand
Het dier is hier eeuwig grazend
Geen azende krijger
Langzaam begint de herfst
Over mij te sluipen
Haast ongemerkt
Vluchtend bladerhout
En de zwaluwen
Die zijn gaan reizen

Geen boodschap

Op de zijtakken van de vleeshoenderboom groeien kippen zonder vleugels en kop. Hier is een gewenste droom in vervulling gegaan, kippenvlees zonder gefladder en gekakel. Het witgeverfde zwarte schaap blèrt ondanks zijn door de wol geverfde tint nog steeds als een verdrietig door god verlaten kind. Alle sensationele gebeurtenissen zijn ontwarrend in elkaar gaan zitten zodat het symfonie orkest eentonig is geworden en de eerstenviool achteraan moet sluiten.Het is niet te denken dat door het weergaloos veredeld zijn de weerschijnvlinder zijn spiegelbeeld heeft teruggevonden.In een troebele vijver zijn de valse gekleurde goudvissen aan de macht. De mens is Gods creatuur dat aan de schepping geen boodschap heeft.En zo er een god zou zijn heeft die alsnog het nakijken.   

Vertrapt

Het kind waar niet op gerekend was
Is geworden wat het is
Het kind van de rekening
Hier wordt vooruitgang gezien in stilstand van de ander
Het bloedgeld beweegt in de kring van de bezitters
Wees dan niet verbaast hoe visueel die cirkel is
Het lopen van je eigen pad kan alleen als je het baant
Aan knopen tellen komt na eindeloos gebrei een eind
Wie niet zijn paard zadelt zal er van afglijden
En zo onder de hoeven worden vertrapt   

Verbreden

Billenknijpend smal zadel
Oogverblindend spiegelbeeld
Ingebeelde kannietwaarzijnbeelden
Kom maak er een eind aan
Door het smalle te verbreden

Gevallen sterren

Uit de schulp gekropen valse maniakken
Geven giftige kersen op de appeltaart
Blindemannetjes zonder duikbrillen
Zijn als gekaakte haringen in een ton
Aan het bekvechten om de macht
De zon ging die avond later onder
Omdat de sterren van hun doek waren gevallen

Geen eikel

Zoals er niet is te twisten over smaak
Is er evenzeer onnodig leedvermaak
Te winnen bij deze onrijpe berijmde zinnen
En kunnen zij die niet naar de kat z 'n viool verlangen 
Hem met gezwinde spoed in de wilgen hangen

Kom uit je luie stoel
Verkoop hem voor een cent
Maak van het leven een dolle boel
Zodat niemand nog kan zeggen
Dat je een luie eikel bent 

Het stof

Met lang achterom kijken gaan vooruitziende blikken verloren
Zo het verleden zich verzameld in de uithoeken van je brein
Zo komt de zon op zoals hij dat al lichtjaren lang doet
Het is de zelfde wind die andere molens laat draaien
Wat is er anders aan het kraaien van vroege of late hanen
Het opgewaaide stof heeft ten slotte toch een rustplaats nodig