Verwarde dromen

Tis de saharazand regen die mij verbiedt
Te vergeten mijn verdroogt verdriet
Lege vruchtenmanden verschraalde handen
Onder verweesde vijgenbomen
Zomaar een aangewaaide gedachte
Wat verwarde dromen
Zonder gewenste zegen
Op de lang verwachte regen

Lieve liefde

Koperblazende lippen
Overstemde de oorlogstrom
Zag ik aan de horizon
Nieuwe vrede stippen
Toen ik het blanke duin beklom

Verwaaide trompettengeschal
Verkwijnde int golfgeruis
Terwijl ik zacht mijn vuisten bal
Fluisterde mijn gewonde ziel
Bouw nu een vredeshuis

Terwijl de vlag weer wordt gestreken
Het leven weerkeert in zijn alle ding
Komt het verlangen met de weken
En mijn ziel verlangt
Dat ik nu over de lieve liefde zing 
    

In je zelf

In je zelf, maak van je bot zijn mooie scherpzinnigheid 
In je zelf, maak van je scherpzinnig zijn lieve zachtaardigheid
In je zelf, maak van je gebonden onmin je vrije beminnelijkheid  
In je zelf, maak van het onzinnig geweld een rede voor vrede
En dan, maak als het even kan die rede voor een mooie vrede
In je zelf

Ik kende haar niet

Ze keek mij aan met haar verblauwde ogen, tranen wrijvend verdringend. We stonden bij het monument voor oorlogsslachtoffers. Witgrijzend haar speelde speels om haar verdrietig gezicht. Ik kende haar niet maar herkende wel haar gevoel van verloren te zijn in de strijd met de tijd. Een vlag die halfstok treurt om verloren zielen moet nooit een doekje worden voor het bloeden. Ze greep mijn hand, ik voelde een mooie warmte, warmte van hoop en liefde. Ik kende haar niet, maar wist wie ze was. 

Voorjaar

De rommeltrui kan nog niet in de kast, het nakend outfitfeest is nog niet te vieren. De overijverige mieren, zij zijn kil verrast en zitten kleumend in hun mierenhoop te klieren. April heeft vele zeergewichten in warm en koude bizarre weerberichten. Goed weer heeft in het voorjaar geen status van statuur het is een unieke beleving van het ontwaken van de helse of hemelse natuur.    

Aardse vader

Ontmythologiseren. Haal het boek maar uit de kast, beëzeloord te veel gelezen. Boven op het geblazen macroniveau ligt het zwart-wit CO2 neutraal denken zich eindeloos te vervelen. Destructiedrang dringt niet door in de menselijke geest en zodoende zou alleen het volledige mensledige de redding zijn van moeder natuur en haar aardse vader.     

Indianen verhalen

Ondanks het lage water heb ik het zoeken naar spijkers alsnog gestaakt, het vinden van het gezochte bleek een noestig en hels karwij te worden. Ergens, niet ver uit de nabije kust heeft een plankzeiler een verdwaald monster zonder ogen gezien. Op weg naar de sterrenhemel kwam ik een vallende ster tegen, hij groette mij met een knipoog in het voorbij flitsen.In een onderhoudend gesprek met een merel kwam ik er achter dat het ook vandaag nog steeds moeilijk is om wormen te vinden, door de langdurige droogte hebben zij zich massaal ziek gemeld. Dus geachte indianen het woord is aan jullie.