Simplistisch gezien

In deze moeilijke tijd waar zekerheden door onzekerheden worden gegijzeld, door wantrouwen het geloof in herstellen van onze vertrouwde manier van samenleven, op de proef wordt gesteld, is het goed over de essentie van de werkelijkheid van tijd na te denken en de waan van de dag in de waan te laten van het tijdmoment.
Als het zand uit de zandloper is gelopen is de tijd aan zijn eind en staat hij stil, althans dat is in het algemeen de gevestigde veronderstelling.
In werkelijkheid is er van tijdstilstand geen sprake omdat de loop van tijd niet van meting afhankelijk is. Al eeuwenlang bestaat het idee dat tijd te vangen is, alsof het een goudvis is in de eindeloze oceaan van verzilverde tijdgeesten. Een tijdreisfilm is in werkelijkheid een tijdloze aaneenschakeling van stilstaande beelden in beleving van het moment. Fundamenteel is de kleinste afstand de grootste en omgekeerd.
Wat dus impliceert dat het moment van doen en laten het laten van doen een zekere vorm van stilstand brengt.       

O Hoofd

O hoofd zo bruut geschonden
Verloren door smart en leed
Is wat mijn ziel doet wonden
Zal vluchten in haar kleed
Moet ik dat wezen dragen
Door geven van mijn kracht
Zal ik mij niet verlagen
Zo mij geen onheil wacht

Hier zal het licht weer wonen
Met lief en mooi gevoel
Het wachten zal zich lonen
Zo bloeien in haar doel
Mijn lied zal vredig klinken
In mijn ontsloten hart
Zo ik niet weer zal verzinken
In mijn verborgen smart

Schatteneiland

Gepassioneerde prilleschaamte
Haar gezicht getamponneerd
In een witregel op de cassabon
Geveinsde metaforische hardleersheid
Verborgen in een plagende liefde
Geen nihilisme  achterlatend
Maar een schatteneiland
Vol pleepapier

Stil

Wees maar stil
Tijd voor praten
Het is voorbij
Wees maar stil
Leven verlaten
De bange  stilte
Is gestorven in mij
Wees maar stil


 

Je loopt nooit alleen

Je loopt nooit alleen
Ook al is de afstand
Zo angstig breed
Je loopt nooit alleen 
Want ik loop die zelfde weg
En die zelfde weg
Is niet van steen
Je loopt nooit alleen
Zelfs niet in de nacht
Loop je nooit alleen
Want ik ben bij je
Een vriend
Die altijd op je wacht
Je loopt nooit alleen
 

Hamster leed

Als een dwaallicht in niemandsland
Verborgen in contactloos afrekenen
Sluipen onzichtbare angsthazen
Door de verstilde supermarkt
Als quasi vreedzame wezens verbergen zij hun
Hebzucht in karren vol gehamsterd toiletpapier
Zij die achter de lege schappen vissen
Moeten hun uitscheidingsdrang bedwingen
Tot deze angsthazen het hazenpad hebben gekozen 

Ohne Gnade

Het zijn de tweebenige hyenahonden
Die woordbijtend met hun guillotine   
De publiekelijke onthoofding
Van een mooi medemens
Onberoerd bekokstoofde
Alle menselijkheid ten spijt
Het politieke spel moet
Altijd 'Ohne Gnade,'
Nietsontziende
In schaamteloosheid
Gespeeld worden.