Duizend woorden

Zomaar een ontmoeting in de trein naar Auschwitz-Birkenau. 
De vrouw keek mij met betraande droevige ogen aan en zuchtte diep, aan heel haar houding was te zien dat ze moeite had om de vraag die ik  aan haar gesteld had te beantwoorden. "Ja meneer deze tijd van het jaar, hoe zal ik het zeggen, ben ik niet op me 'n best, ik heb dan last van verdriet en tranigheden, begrijp u?" Ze veegde met een rode boerenbont zakdoek haar tranen van haar diep gerimpelde wangen.
"Ik was een kind verloren in de oorlog, niet gevonden, wel overleeft, geboren in een vroege liefde tussen mijn verdwenen ouders." Ik zat tegenover haar en wist niets te zeggen wel wetende dat stilte geen troost geeft. "Ik begrijp dat u het niet kunt begrijpen, maar ik zie dat u het meevoelt met mij,en dat is meer dan duizend woorden." 

Aangewakkerd

Aangewakkerd
Door meedogenloosheid
Een gediscrimineerd idee 
Drijft hij als speelbal
Op de vals golvende zee

Niemands radeloosheid
Komt nu nog thuis
Als het geweld is gestopt
Het bloed gestold
Smeekgebed een kruis

Aangewakkerd


 
   

Maartse buien

Het is wel overduidelijk
Maar soms ook heel onfortuinlijk
Dat maart roert zijn staart.
Met hagel onweer wind en regen
Zijn zwiepende rammenstaart
Lijkt wel op een ijskoude degen
En net als je denkt, het is genoeg
Maart, hij kan me gestolen worden
Die engerd  met zijn grillige humeur
Staat daar plotseling aprilletje zoet
Met haar hagelwitte lente hoed
Schalks lachend voor de achterdeur
Oke, het is wel prima, die maartse buien
Want wat ze beduien dat het voorjaar
Er zeker aan komt kruien  

Kies desalniettemin

Desalniettemin is de grotentassenwedstrijd ineens begonnen, het calvinistisch paard is dood van stal gehaald. In de startblokken staan de batikbleke provincialen dames en heren naast elkaar in hun kraswerende  wielrennersbroekjes te wachten op het vertrekschot.
Er worden multifocale kakkineuze beloftes gedaan. En de zon komt op en gaat onder, zo de zondvloed haar eigentijdse verschijning zal laten zien. Kies nu voor de ondergang of opkomst er is geen niet weten of willen weten.  

Klimaatmars

Daar liepen ze dan in storm en regen
Duizenden bezeten mensen
Bezeten van hoop op zegen
Zich betrokken voelend
Bij hun zieke aardse moeder
Als enige echte waarde
Hun bedroefde moeder Aarde
Gehuilde tranen waren niet te zien
Omdat ze werden overspoeld
Overspoeld door boze regenbuien
Machteloosheid heeft een uitweg
Gevonden in actie en reactie
In doen en laten
In gebalde vuisten
In zingend bezielend praten
De klimaatjas van moeder Aarde
Zij is door ons versleten geraakt
Het maakt haar boos
Het maakt haar verdrietig naakt
Daar liepen ze dan duizenden zielen
In stormwind en regen
Zingend biddend schreeuwend
Om antwoord van regeringswegen    

Lijstvertrekker

Dolenthousiast krimpend in zijn habijt
Aangewakkerd door het Pais en Vree
Sodeju verdwaald in het doorschieten
In de ijzereheinigheid van zijn
Oncharmante handelingsverlegenheid
Als een ruimtesonde die een planetoïde
Van een ecolabel wil voorzien.

Je bent niet alleen

Even keek ik in de lens van het wereldse leven, klagend over zoveel onfatsoen. Toen leek het alsof twee verhalen waren aaneengeregen, want het begint bij het begin. Bij de geboorte stempelmachine van het leven. Een verkeerd stempel meekrijgen, of nog erger een vervalst, gepikt door een betweterige alleszegger. Lief doen en lief laten doen maken het omgaan met de levensregels mooier. Het zijn liedjes fluitend gezongen door een merel bij zonsopkomst. Kijk ook even in de lens van het wereldse leven, kijk eens om je heen, je bent niet alleen.