Wat let je?

Even een knipoog
Een lieve lach
Een zachte schouderklop
Een gegroete goeiendag
Inspiratie in notendop
Die knipogende lieve lach
Die zachte schouderklop
Wat let je?

Koud zout

Wanneer ben je zo bang geworden dat je zaken die niet kunnen bederven, zoals suiker en zout , dat je die vacuümverpakt in de diepvries bewaard. Het is toch een kwestie van vertrouwen dat de eeuwigheid niet constant altijd de zelfde eeuwigheid blijft. Daar kunnen suiker nog zout iets aan veranderen, want dat doen ze namelijk niet in het tijdsdeel dat jij op de wereld vertoeft. De huisjesslak die al miljoenen jaren bestaat, die slijmerige onderkruiper, die gemiddeld 2 jaar leeft en in dat tijdsbestek over een actieradius van slechts enkele tientallen meters beschikt, geen wereldreiziger dus, hij blijft zonder zich daar over op te winden gewoon bestaan. Als geüpdatete slak veranderde en evolueerde hij in zijn slakzijn vele eeuwen sneller dan de sabeltandtijger en mammoet dat deden. Krachtig en groot zijn zegt dus niets in deze, want deze krachtpatsers hebben de aanpassingsrace allang verloren van de trage slak en zijn van de wereld verdwenen. Dus haal het zout en suiker uit de diepvriezer en leef als een slak, doe het met de dag die er is, doe het zonder angst om te leven.       

Verdwazing

 Het is dwaas te denken dat gedachteloosheid niet bedreigt, niet denken maakt het juist onveilig. Ik voel niet wat jij voelt, wij voelen niet wat zij voelen. De afstand is niet groter of kleiner, er is geen ruimte voor begrip, dat is het punt. Als deze verdwazing  een stem krijgt zal hij wanorde maken. En wij treuren om de doden. 

Geen nieuws

Het sleutelgatgluurdersnieuws is het ingebrande letterbestand van de maandagochtendkrant. De echte journalist is als woordbeheerder door zijn scherpe pen gestorven, nee niet nu  maar eerder dan op deze kille maandagmorgen. Blind zijn is meer dan niet zien, het is het weten dat ze jou kijk niet zien. En zo je denkt dat iedereen systematisch leeft, adem haalt eet drinkt en schijt aan alles heeft. Als dat je denken is, laat ik je dan zeggen, ik ben niet iedereen, niet een sleutelgatgluurder, niet de onderverhuurder van het nieuws in verloren mensenleed.
Lees tussen alle regels van de dagelijkse waan, dat echtheid wel kan bestaan ook al is het geen nieuws.        

Doe

Doe iets interessants, dat is suf
Die iets, stoms dat is spannend
Geef wind geen stilte, hij verwaaid
Geef regen geen droogte, hij verdrinkt
De zon heeft geen licht nodig de maan wel
Besta zolang het nut nuttig is
Vergeet te praten als het moet
En te zwijgen als het moet

Korke

" Ik ben geen wilde maar ik leef in het wild, ik trek me van niemand iets aan en jullie moeten je ook niets wat van mij aan trekken." Hij stapte met zijn zelfgemaakte laarzen van canvas en autobanden er stevig op los. Ik heb het over Korke uit den Vreemden, de plaatselijke zwerver hier in Gaalsterdamme. Korke was zijn hele leven al een vreemde snuiter geweest, niemand in het dorp wist eigenlijk waar hij vandaan kwam, hij was er zomaar in eens. Hij antwoordde altijd steevast als iemand vroeg waar hij vandaan kwam."Ik kom van achter die heuvel daarginder en ik heet Korke uit den Vreemden" Dat was het, meer hoefde je niet te vragen anders werd hij een beetje argwanend. Nu was het wel zo dat Korke geen slecht mens was, want als er ergens geholpen moest worden deed hij dat altijd en zonder om een beloning te vragen. "Geef mij maar een stukske brood met een kanneke bier, dan heb ik geen dorst en honger en maak ik veel plezier," zong hij dan.
Korke woonde in een oude schaftkeet die een boer op zijn erf voor hem had laten neer zetten. "Ik ben een mens zonder vragen daarom krijg ik wat ik niet vraag en geef ik wat ik niet vraag," was een van zijn wijsheden. Alle kleren die Korke aanhad had hij zelf gemaakt, hij wist van de meest vreemde spullen zijn bijzondere outfit in elkaar te naaien met een stokoude trapnaaimachine en ook aan elkaar te nieten met een zware nietmachine die vroeger gebruikt werd om het riet op de zijkant schuren vast te nagelen. "Een zorgeloos mens zorgt dat zijn lijf niet gewend raakt aan kleren want zonder dat ben je zo vrij als de wereld om je heen," was weer zo'n wijsheid van Korke. Een heel bijzondere eigenschap van Korke was dat hij met dieren kon praten, dat deed hij met heel aparte geluiden waar de dieren altijd op reageerde door naar hem toe te komen. Of het nou vogels paarden koeien schapen honden of geiten waren, Korke wist gewoon wat ze aan hem vertelde. Op een zekere dag is Korke verdwenen, nergens was hij nog gezien, alleen had een boerenknecht een paard in de nacht luid horen hinniken.In de schaftkeet lagen al zijn zelfgemaakte kleren op een stoel en in een briefje stond geschreven, "Ik ben een ander levend leven begonnen zonder teugels en beugels, zoek mij niet als jullie mij willen vinden want ik ben niet weg maar op weg, Korke.               

Een korreltje verstand

Er was eens zandkorreltje met niet meer verstand dan haar korreltje kon bevatten. Ze piekerde zich suf hoe zij alle gebeurtenissen om haar heen kon begrijpen. "Want zeg nou zelf, mopperde zij, wat heb ik als zandkorreltje te vertellen als het gaat stormen, want of ik het er nou mee eens ben of niet, ik moet gewoon mee doen, en niet alleen ik maar ook al mijn mede korreltjes, met als gevolg dat iedereen ons is gaan haten als zandstorm." Het huilen stond haar nader dan het lachen."Stomme klote wind", riep ze kwaad. "Hé hé moet jij eens even heel goed naar mij luisteren!" riep de wind,een beetje pissig. "Je moet niet zo zeuren maar aanpakken, nee ik bedoel aanplakken, je weet wel, gewoon lekker stevig tegen elkaar aanplakken, lekker korreltje dichtbij korreltje, dan kan ik mijn storm laten uitwoeien zonder met dat gedoe dat jullie telkens door mij verplicht moeten verhuizen." De vraag was echter nu, hoe doe je dat eigenlijk, dat aan elkaar plakken als zandkorreltje, die miljarden eigenwijze zandkorreltjes die ook nog eens zo droog zijn als gort. Wie het wist mocht het zeggen. Het was even windstil en toen.... "Ik weet het! riep de zon in een helder ogenblik, er is bij mij een lichtje gaan flitsen, de oplossing is heel simpel, ik ga gewoon een tijdje weg, lekker vliegen naar een zonvakantie, ik vertrek naar mijn neef  Noorderzon, die heb ik al jaren niet meer gezien.
Aju paraplu!"

Zo gezegd zo gedaan en plotseling was de zon met al zijn stralen vertrokken naar zijn neef  Noorderzon. Geen zon maar wel  massa's wolken, dat werd flink keten in de lucht, jawel echte luchtkussen gevechten werden het. Het regende dagenlang achter elkaar, en de zandkorreltjes? die werden zo kleddernat dat ze allemaal gingen drijven. Joepie de poepie wat een lol! heerlijk eindelijk lekker allemaal tegelijk in het grote bad. En zo is het gebeurd dat heel veel van die zandkorreltjes niet meer terug wilde naar de droge hete woestijn, ze bleven plakken waar ze aangespoeld waren, op het zandstrand.